zaterdag 22 september 2012

Mevrouw, mag ik uw hond even aaien?

Ik vind het altijd leuk als kinderen naar me toekomen met die vraag. Mijn antwoord is dan ook altijd: “Tuurlijk dat mag”. Maar nóg leuker vind ik het wanneer deze vraag wordt gesteld door een zekere oudere vrouw in een scootmobiel. Bijna ieder weekend zie ik haar door de buurt rijden. Ze zit fier rechtop en heeft een brede lach op haar gezicht. Ze zal me nooit, maar dan ook nooit voorbijrijden zonder te vragen of ze hond L. even mag aaien. “Dag. Dag lieve schat,” zegt ze dan terwijl ze hem aait. Ik wissel een paar woorden met haar en dan rijdt ze goedgemutst weer door. Soms moet ze na een paar meter alweer inhouden omdat er nog een hond aan komt. “Meneer, mag ik uw hond even aaien?” hoor ik haar dan zeggen. En ook deze hond wordt met veel enthousiasme beklopt en geaaid.

Ik word altijd zo vrolijk van deze mevrouw. Weet je nog hoe je zelf als kind gewoon naar iemand toeging en deze vraag stelde? Zonder je te schamen, zonder bang te zijn wat de persoon wel niet zou denken. Deze mevrouw heeft de zelfde argeloosheid als een kind. Niet omdat ze ze niet meer op een rijtje heeft, want ze is duidelijk goed bij de pinken. Nee, omdat ze gewoon durft. Ik kan daar nog best wat van leren :)

woensdag 19 september 2012

Aan of uit?

Verwarming aan of uit?

Ik heb het koud, dus het lijkt zo simpel.

Maar het is bij lange na niet simpel. Het gaat allemaal veel en veel dieper. Als ik de verwarming áán doe, leg ik me er bij neer dat de zomer afgelopen is. Het is dan alsof ik de moed heb opgegeven en dan wordt het zeker niets meet met het weer.

Doe ik de verwarming NIET aan, dan zit ik hier achter mijn laptop kou te lijden. Maar dan kan ik tenminste doen alsof de zon zo weer gaat schijnen en misschien GAAT de zon dan zo ook schijnen.

O, wie hou ik voor de gek? Het is buiten grauwgrijs. Het regent. Pijpestelen. Er jakkeren mensen op de fiets langs met regenkleding aan.

*Zucht* Verwarming AAN dus.

regen

vrijdag 14 september 2012

De boer op

Het is alsof het nooit vakantie is geweest, alsof de kinderen alweer máánden naar school gaan. Het einde van de zomer begint steeds meer in zicht te komen. Als de zon niet schijnt is het toch echt alweer een stuk kouder. De zwanen, in het voorjaar nog kleine, pluizige bolletjes, zijn uitgegroeid tot donkergekleurde puberzwanen. De chrysanten bloeien alweer en langs de weg worden pompoenen verkocht…

Hubby dacht trouwens dat hij twee witte chrysanten had gekocht, maar toen ze gingen bloeien, stond ons een verrassing te wachten. Eentje had witte bloemen, de andere felgele!

Hubby en ik kwamen vandaag langs een verkooppunt van pompoenen langs de weg. Hubby rijdt er iedere dag langs, vertelde hij mij, maar het was nog niet in hem op gekomen dat ik er misschien een paar wilde hebben. Nou ja, dus! Ik ben gek op pompoenen! :) En ik vind het helemaal fantastisch wanneer iemand zoveel moeite heeft gedaan om ze mooi op te stellen.

O, en de betaling geschiedt in goed vertrouwen.

september 2012 042

We hebben wat pompoenen en kalebassen meegenomen en braaf centjes in het blik gestopt. Toen wij wegreden kwam net de boer aangereden, met twee knullen in een blauwe overal op de achterbank. Volgens Hubby hadden ze vanaf de boerderie de boel met een verrekijker in de gaten gehouden en kwamen ze nu snel de inhoud van het blik controleren ;) Ik zelf denk dat het toeval was en geloof liever dat er nog mensen zijn die goed van vertrouwen zijn.

Hoe dan ook; mijn ‘boer zoekt vrouw’ sentiment is weer flink opgelaaid. Nu ik pompoenen heb en een echte boer heb gespot, heb ik ook zin in zelfgebakken appeltaart (ik heb dus nog nooit een appeltaart zelf gebakken, erg hè?), stamppot en lange wandelingen tegen de wind in. En bij voorkeur niet met Yvon, maar met Willem of Martin. Willem is de homoboer en ik vind hem echt heel leuk en grappig. Ik ben benieuwd hoe zijn logeerweek wordt met de mannen van zijn keuze. Volgens mij zullen wij ons als kijker geen moment vervelen. Martin heeft zijn vrouw ooit verloren, maar doordat hij zo oprecht en sympathiek overkomt, gun je hem echt een nieuwe, leuke vrouw. En o ja, als ik nu toch de boeren aan het beoordelen ben; van Aad gaan mijn haren recht overeind staan. Wat een zelfingenomen kwal is dat, zeg! Ik snap echt niet dat zoveel vrouwen een brief aan hem hebben geschreven.

Goed, tot zover mijn verdieping in het boerenleven!

donderdag 6 september 2012

Buren

Ik ben op dit moment bezig in het boek ‘Het appartement’ van Tatiana De Rosnay (dezelfde schrijfster heeft ook ‘Haar naam is Sarah’ geschreven). Ik ben nog aan het begin van het boek maar ik kan het boek gewoon niet wegleggen. Wat ‘Fifty shades of grey niet met me deed, doet dit boek wel! Ik kan niet stoppen met lezen! Waarschijnlijk word ik gewoon eerder geboeid door een lawaaiige buurman dan door stomende seksscènes ;)

Het appartement

Colombe, de hoofdpersoon, is net met haar gezin in een nieuw appartement op de vierde verdieping van een gebouw getrokken. Ze maakt voorzichtig kennis met de buren links, rechts onder en boven haar. Sommige buren zijn excentriek, andere lijken gewoon aardig. Ze hoort welke muziek er in het gebouw gedraaid wordt en ze ruikt kookluchtjes.

Volgens de achterflap, belandt de hoofdpersoon in de loop van het boek in een zwijgend, grimmig gevecht met haar bovenbuurman. Het is nu nog niet zo ver, maar door de zinnen heen is de spanning al merkbaar.

Tijdens het lezen moest ik denken aan de buren die ik in de loop van mijn leven heb gehad. Als jong meisje woonde ik met mijn familie in een rijtjeshuis. Links wisselden de jonge gezinnen elkaar af. Rechts woonde een grote Surinaamse familie. Ik was vaak een beetje jaloers op die familie want het leek er wel ieder weekend feest. Het zat er altijd vol mensen, er werd altijd uitgebreid gekookt en als het ook maar een beetje lekker weer was, zaten ze met zo´n twintig personen in de tuin. En als het écht feest was, mochten wij ook komen. Dan werd er muziek gedraaid en dan waren er tafels vol lekker eten.

Of mijn ouders ook zo blij waren met hen weet ik niet, want ik kan me zo voorstellen dat er af en toe wat geluidsoverlast was. Volgens mij heb ik ze wel eens horen mopperen, maar het ging het niet verder dan dat. Tja, ik heb mijn stiefvader dan ook nooit zo charmant zien glimlachen als wanneer er weer bakken vol Surinaams eten aan de deur werd gebracht ;)

In de loop van de tijd heb ik nog meer buren gehad. Toen ik op kamers woonde, was er een buurjongen die zo´n drie keer per dag brintapap klaarmaakte. Het hele gebouw rook er dan naar. Hoewel ik zelf opgegroeid ben met brintapap en het zelfs nu nog een enkele keer eet, werd ik echt onpasselijk van die geur.

In het eerste huis in onze huidige woonplaats hadden we over het algemeen wat vreemde buren. Rechts een travestiet, links een werkloos stel met zes kinderen. Zodra de kinderen oud genoeg waren voor een folderwijk, werden ze daarvoor opgegeven. Pa en ma liepen de wijk grotendeels en staken het geld vervolgens in eigen zak. Tja, dat tikt natuurlijk lekker aan naast je uitkering en kinderbijslag!

Op dit moment wonen we in een erg rustige buurt in een hoekhuis. Links niemand. Rechts een rustig gezin waar we het goed mee kunnen vinden. Wanneer de zon schijnt, hoor ik nog steeds kinderstemmetjes en er wandelen mensen langs met hun hond. Uitgestorven is het in onze buurt dus zeker niet. We hebben het hier zo naar onze zin dat het in de planning staat om hier voorlopig te blijven. Misschien dat we het huis verkopen wanneer de kinderen het huis uit zijn, maar dat zien we dan wel weer!

dinsdag 4 september 2012

Nieuw schooljaar


Gisteren waren de kinderen nog vrij. Vandaag moesten ze er toch echt aan geloven en vertrokken ze voor hun eerste schooldag. Oudste heeft al volop les, jongste heeft vandaag sportdag. De tijd van uitslapen is voorbij, vandaag gaan we weer volop het ritme in!

Ik heb me op de eerste schooldag wel eens zo beroerd gevoeld dat het huilen me nader stond dan het lachen. Na weken een vol huis te hebben gehad met niet alleen de kinderen om me heen, maar ook vriendjes en Hubby, vond ik de overgang naar de stilte soms wat abrupt. Maar vandaag ga ik er wel heel soepeltjes in! Eindelijk het huis voor me alleen! Jippieeeeeh! :D Rustig kunnen werken en opruimen. En na het douchen me niet in een stomende badkamer hoeven omkleden, maar gewoon halfnaakt op zoek gaan naar kleding! Wat een verademing! Ook het vroege opstaan viel me vanmorgen helemaal niet tegen. Nou weet ik dat de moeheid meestal pas een paar dagen later komt, maar voor nu is er niets aan het handje.

De afgelopen dagen zijn hier heel wat boeken gekaft. Ik heb er een paar gedaan, maar het overgrote deel hebben de kinderen zelf gedaan. En ik moet zeggen: er zijn heel wat rollen plakband en kaftpapier doorheen gegaan. De kinderen vinden kaften vreselijk. Ikzelf vind het stiekem best een leuk werkje. Op de schoolsite van jongste stond een instructiefilmpje. Ik heb het even gekeken en doe het bijna hetzelfde. Ieder jaar overweeg ik trouwens om van die elastische stoffen hoesjes te kopen, maar tot nu toe vind ik ze belachelijk duur. Dus daarom toch maar weer ouderwets kaften met papier.

Hoewel wij, net als in het filmpje, plakband rondom de hoeken doen, valt het papier er halverwege het jaar vaak alweer af. Meestal plakken we er dan nog wat plakband overheen. Het blijft echter irritant, zo’n fladderig kaft. Dit jaar wil ik de kinderen aansporen zo’n boek wat eerder opnieuw te kaften. Zo veel werk is het nou ook al weer niet.

Nou, ik ga nog even genieten van mijn vrijheid. Valse liedjes zingen, naakt door het huis dansen, intelligente gesprekken voeren met de hond en wie weet wat ik nog meer bedenk! :)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...