zondag 27 januari 2013

A trip down memory lane

Ik leef graag van dag tot dag. Terugkijken doe ik meestal liever niet. Daarom heb ik op een gegeven moment besloten om mijn oude weblogs te laten voor wat ze waren. Maar mijn oude logs waren nog wel bereikbaar en ergens vond ik dat ook wel fijn. Toen ik hoorde dat Weblog.nl op 1 maart definitief de stekker er uit zou trekken, reageerde ik laconiek. Geweest is immers geweest. We leven in het nu, toch?

Hm, blijkbaar werkt het bij mij toch niet helemaal op deze manier, want sinds vandaag ben ik als een gek bezig mijn oude logs op weblog veilig te stellen. Ik wil ze toch niet kwijt. Er zitten al een aantal uurtjes in en er zullen nog wel wat uurtjes volgen.

Best leuk om te lezen wat ik in 2006 allemaal deed. Mijn jongens waren 7 en 9 jaar oud en het viel me vooral op dat ik in die tijd heel druk bezig was met zorgen. Wat dat betreft zit ik nu in een heel andere fase. De kinderen zijn stukken zelfstandiger, maar tegelijkertijd zijn de zorgen groter geworden. ´Grote kinderen, grote zorgen´, zegt men wel en geloof me, die uitdrukking is niet uit de lucht gegrepen.

Ik schoot in de lach toen ik zag dat ik blijkbaar ergens een concept gepubliceerd had, vol steekwoorden en puntjes, duidelijk niet helemaal af. Iets over Gordon, Wilders en Barbara Streisand ;)

Verder veel gedoe met hamsters, appeltjescreaties en schoolkampen. O, en heel, heel veel barbecues.


Ik duik nu nog even in het verleden. In de tijd toen er nog geen crisis was en iedere dag de zon scheen ;)

maandag 21 januari 2013

Sneeuwochtend

Hubby moest vanmorgen extra vroeg opstaan en ik kon nog een uurtje blijven liggen. Het slapen lukte niet meer door het geluid van sneeuwscheppen die buiten over het wegdek schraapten. Toen ik opstond en uit het raam keek, zag ik, behalve ijverige buren, een laagje versgevallen sneeuw. Gelijk dacht ik aan oudste die straks weer dapper met zijn fiets naar de middelbare school zou gaan.

Zelf waagde ik me even met hond L. naar buiten om daarna snel weer mijn warme pyjamabroek aan te trekken. Het is ondertussen in de namiddag en ik weet nog steeds niet zeker wat ik van een winterse dag als dit vind. Sneeuw heeft iets romantisch. De kraakheldere, frisse lucht is best fijn. Door de kou buiten, lijkt het extra warm en gezellig in huis. Maar tegelijk heb ik moeite met het tekort aan zonlicht, word ik gek van mijn kurkdroge haar dat statisch in de lucht wuift en baal ik ervan dat ik niet naar buiten kan gaan zonder me in lagen kleding te wikkelen.

Misschien moet ik er maar zoveel mogelijk van genieten? Want die sneeuwdroomwereld heeft wel degelijk iets charmants. =)

zondag 20 januari 2013

Death at a funeral

Vaak kijken we in het weekend een paar films met de kinderen. Wij hebben allevier een andere filmsmaak en soms is het lastig om een film te kiezen waar we allemaal plezier aan beleven. Laatst keken we ´Death at a funeral´. Van deze film is er al in 2007 een Engelse versie gemaakt, maar die heb ik niet gezien, dus ik kan ook geen vergelijking maken. We wisten van te voren al dat we de Amerikaanse uitvoering allemaal leuk zouden vinden, want we hadden deze in Orlando al in de bioscoop gezien en toen lagen we al in een deuk. En als je echt, echt wil lachen kan ik deze film van harte aanraden.

Vader is gestorven en wordt in huis opgebaard. De familie komt samen om op waardige wijze afscheid te nemen, maar alles, echt alles, loopt mis en vunzige geheimen komen meedogenloos naar de oppervlakte.

De allerallergrappigste scene is smeriger dan je je kunt bedenken. Niet mijn soort humor normaal gesproken, maar echt, bij deze film bleef ik erin :)

Het is een scene met Uncle Russle, die invalide is en op de wc gezet moet worden. En dan… Iew! ;)


Uncle Russle is al zo en zo een nogal eh… opvallende persoonlijkheid. Zo heeft hij een geheel eigen menig over vrouwen.

 

Als je zin heb in een avondje ongecompliceerde humor, dan is deze film wat mij betreft een goede keuze!

vier sterren

woensdag 16 januari 2013

Fietsvolk

Wij Nederlanders zijn een echt fietsvolkje. Het maakt niet uit of het regent, of je bijna van je fiets afwaait of dat er een laagje sneeuw ligt. De meeste mensen fietsen gewoon door en lijken de instelling te hebben: waarom lopen als je kunt fietsen?

                     

Eigenlijk was ik ook altijd zo. Nou, ja, ik bèn nog zo, behalve dan dat ik het tegenwoordig meestal vertik te fietsen wanneer er sneeuw ligt. De stad ligt op een kwartiertje lopen van ons huis. Het winkelcentrum is een minuut of zeven lopen. Wanneer het glad is, kost het me minder moeite om dit stukje te lopen dan dit heel geconcentreerd te fietsen. Gisteren liep ik naar de winkels en had alle tijd om de fietsende medemens te observeren. En jee, eigenlijk is het niet normaal wat wij Nederlanders doen. Ook al is het een ijsbaan, de gemiddelde Nederlander fietst daar lekker relaxed over heen.

Vooral jongeren kunnen er wat van. Die gaan flierefluitend over het aangekoekte sneeuw alsof het niets is. Hoewel... als het erg glad is kan het nog wel eens mis gaan. Het fietspaadje op onderstaande filmpje (van vorig jaar) is vlak bij ons huis. En het is het fietspad wat mijn jongste ook gebruikt om naar school te gaan. Jongste staat er niet op want hij was die dag ziek (de slimmerik). Overigens snap ik niet dat iemand zo lang gaat staan filmen, in plaats van daar een beetje zout te strooien…

                     

Maar ook ouderen kunnen er wat van. Ik zag gisteren een meneer van ergens in de zeventig fietsen. Hij peddelde zelfverzekerd over het onbestrooide fietspad, zonder zich druk te maken over eventuele gladheid. Ik liep op de stoep naast hem en hield hem een beetje angstvallig in de gaten. Op een gegeven moment remde de man en stapte hij af. Ah, hij had ingezien dat lopen misschien een betere optie was, dacht ik opgelucht. Maar meneer zocht in zijn zakken en even later stak hij een sigaret op. Al rokende fietste hij op zijn gemakje verder. Toen voelde ik me pas echt oud ;)

 

Echt glad wordt het pas echt wanneer het straks gaat dooien. Maar dat merk ik alleen op de looproutes met de hond. Op wegen en hoofdfietspaden is er dan allang en breed gestrooid. Al zo en zo ligt er bij ons niet zo heel gek veel. Volgens mij wordt er niet veel sneeuw meer verwacht. Alleen maar veel kou. Maar omdat er niet veel wind staat vind ik het best te doen!

zondag 13 januari 2013

Oude liefde

Ineens ging die jas die ik eindelijk weer aan kon, toch niet meer zo gemakkelijk dicht. En dan had je mijn laarzen. Vorige winter zaten ze net te strak rond mijn kuiten, dus bleven ze in de doos. Afgelopen zomer paste ik ze bij 30 graden weer aan en constateerde ik tevreden dat ze met gemak over mijn kuiten gleden. En nu, nu het winter is, passen ze weer niet. De laarzen liggen dus nog steeds te glimmen in de doos. Misschien hebben die laarzen gewoon geen zin in de winter. Misschien denken ze wel: ‘Doe mij de zomer maar.’ :(

Ik kan alleen maar constateren dat de afgelopen maanden net iets te gezellig waren. Iets te vaak een flesje wijn opengemaakt, iets teveel onderuit gezakt voor de tv naar een Kerstfilm gekeken, iets te vaak naar buiten gekeken naar het druilerige weer en besloten dat een kort wandelingetje met hond L. ook goed zou zijn.

Hoeveel mensen beginnen op 1 januari wel niet met lijnen? Heel wat denk ik, maar niet ik, ik ben 10 januari begonnen. En lijnen mag je natuurlijk niet zeggen. Nee, ik verander mijn lifestyle, ik herstel de harmonie van mijn lichaam, ik ga mijn lichaam eindelijk als een tempel behandelen. *kuch*

Ik doe geen Sonja Bakker, Weight Watchers Dr. Phildieet, of wat dan ook. Het komt namelijk allemaal op hetzelfde neer. Je moet gewoon iets minder en iets gezonder eten. En een ietsje meer dan iets bewegen. That’s it. En dan het grote geheim: je moet het volhouden! Als je een dipdag hebt, een dag waarop je denkt ‘Fuck it’ en je jezelf languit op de bank terugvindt, met vette vingers en een leeggevreten zak chips, dan moet je de volgende dag met frisse moed weer verder gaan. En dan... dan komt het uiteindelijk allemaal goed. Je hoeft geen Sonja Bakker te zijn om dit te weten! Het enige wat ik wel doe is alles bijhouden op myfitnesspal. Wanneer je daar je verorberde calorieën en je beweging invoert, wordt dat netjes met elkaar verrekend en weet je of je op de goede weg bent.

Omdat ik dus weer iets meer dan ‘iets’ ga bewegen heb ik mijn oude liefde maar weer afgestoft; de wii! Het schijnt dat we nu weer over moeten gaan op de wii U, maar daar heb ik lak aan. Ik heb gewoon weer één van de oude, maar beproefde games van EA Sports Active tevoorschijn gehaald. Ik heb ook EA Sports Active ‘More Workouts’ liggen, maar dat is leuk om later mee af te wisselen.

wii active

Het was even wennen, maar toen stond ik daar weer. Met mijn paarse T-shirt en mijn te grote zonnebril. Kijk, en hoewel het al wat ouder is, kan het nog best hip zijn. We doen zelfs Gangnam style!

 

Terwijl ik verlangend staarde naar een schattig huisje aan een vredig stroompje op de achtergrond, deed ik oefenen met een elastische band

En na een potje tennis werd ik ook over de atletiekbaan gedrild.

Aan het eind had ik 229 calorieën verbrand. Onmiddellijk bedacht ik wat ik daarvan kon eten. Een roomtoetje, 5 handjes chips, een puntje slagroomtaart...

Maar nee, nee, nee, dat doen we natuurlijk niet. Anders schiet het nooit op, hè. Nee, we gaan ervoor. Kijk eens wat een gezonde smoothie ik nam?

We zijn dus op de goede weg. Wie weet kan ik deze zomer mijn winterlaarzen weer aan. Hoe cool zou dat zijn ;)

donderdag 10 januari 2013

Bakkie pleur

Ik hou van mijn man, maar wat ik dan toch wat jammer vind, is dat hij geen koffie of thee drinkt. En geen alcohol, trouwens, maar dat is dan weer van een andere categorie. En ik, ik vind het juist zo gezellig om even aan tafel te zitten en samen koffie te drinken. Natuurlijk maakt het niet uit wat je drinkt en kan je altijd gezellig met elkaar aan tafel zitten, maar (en nu komt de aap uit de mouw) hubby is ook niet zo van het aan-tafel-zitten. Hij vindt het wel gezellig als ik zit, terwijl hij bezig is. Zo lokt hij me met lekker weer altijd naar de tuin. “Schat, kom eens gezellig bij me zitten.” Hij gaat dan voor de vorm vijf tellen bij me zitten en dan springt hij weer overeind omdat hij weer een grassprietje ziet dat nodig bijgesnoeid moet worden, of zoiets. Ja, dag, zo werken wij dus niet, hè. Dat is niet mijn idee van ‘gezellig samen in de tuin zitten’.

Gelukkig gloort er voor mij hoop aan de horizon. Jongste is namelijk begonnen met koffiedrinken. En hij is ook heel erg van het gezellige. Toen hij me voor het eerst om koffie vroeg, viel ik hem om de hals en deed ik stotterend en met tranen in mijn ogen uit de doeken dat ik het zó knus en gezellig vind wanneer hij met mij koffie drinkt. Dat papa dat nou nóóóóóóóóóóit met me doet en dat hij gelukkig heel anders is.

En jongste, jongste begreep de boodschap precies. Hij begreep precies dat knusse, huiselijke gevoel waar ik naar op zoek was. Dus om dat knusse, huiselijke gevoel nog wat nadruk te geven, riep hij de keer daarna: “Ma, hebbie een bakkie pleur voor me?”
Ik verstarde. Want zie, wij praten hier niet met een accent. Al helemaal niet met één of ander Haags accent. Maar jee, dat bakkie pleur, dat raakte me precies waar het raken moest. Ik werd verscheurd. Het klonk wel erg tokkie, maar o zo, übergezellig. Ja, goed dan, bakkie pleur moest het zijn.

En nu zet ik dus regelmatig een bakkie pleur voor ons beidjes. Die we dan gezellig samen opdrinken. Ik zwart, hij met suiker en melk. En terwijl we dat doen zeg ik: “Gezellig hè?” En soms gaat mijn blik dan nog even verwijtend naar Hubby die dan snel wegduikt met een boormachine of een stuk gereedschap in zijn hand. Maar ach, ik weet het, gezelligheid kan je niet dwingen. En ik heb mijn koffiemaatje gevonden. Eentje die net als ik een bakkie pleur wel weet te waarderen.

 

zondag 6 januari 2013

Briljante hond

De vaste lezers van dit blog weten al wat een briljante hond we hebben. Echt, hond L. is de slimste, de geweldigste en liefste hond van de wereld! Onze kinderen worden groter, maar soms is het alsof we toch nog een klein kind in huis hebben. Een kind dat we meenemen naar het bos, waar we verstoppertje mee spelen, waar we rondjes mee om de tafel rennen en die we lichtelijk pesten door een bal over te gooien die hij dan moet pakken.

Een kind dat zelfs al behoorlijk wat woordjes kent. Toen hond L. een puppy was, zei ik een keer: “Waar is de hond?” Onmiddellijk zag ik een klein koppie boven een struik uitkomen in de tuin. Ik moest lachen en vond het grappig dat het beestje, zo klein als hij was, al begreep dat hij ‘de hond’ was. En sindsdien heeft Hond L. nog veel meer woordjes geleerd.

Woorden die hij kent:


Bal
Wandelen
Bos

Oma (als hij dit woord hoort, gaat hij uren voor het raam staan ijsberen, in afwachting van...)
Ga je mee naar oma?
Ga je mee uit?
Plassen
Poepen
Tak
Neem je die tak mee naar huis?


Goed zo!
Namen
van gezinsleden, familieleden en andere mensen die hier over de vloer komen
Eten
Kaas (dit is, na ‘oma’ toch echt zijn meest favoriete woord)
Poes
Cracky Snacky (nep-Tucs van de Lidl, waar hij gek op is :D)
Bam Bam (naam van de poes, die eigenlijk een kater is, maar we noemen hem tegen hond L. een poes)


Slapen
Puppy
Dag mag niet!

Op de bank
Van de bank af!


Linksaf
Rechtsaf
Rechtdoor
Baasje
Baasje komt eraan!


Naar je plaats
Melden!
(een overblijfsel van zijn blindengeleideopleiding waar hij gelukkig voor gezakt is;D)
Blijf
Wil je iets lekkers?
Wil je water?
Brokjes


Geef eens een kusje! (hierop volgt een lik over je neus)
Af!
Kom!
Naast
Kusjes
Knuffelen
Lekker Kriebelen
Zit
O nee, heb je alles opgegeten? NAAR JE PLAATS!
Lig


Ga je mee?
Even wachten
Hierrrrrr!
Vrouwtje
Ga je lekker slapen?


Roedeleider
(zo noemen we baasje wel eens als grapje en dat heeft hij gelijk opgepikt)
Koekje
Niet doen
Hoog!


Kom, naar de auto
Hondjes!
Kom eens uit het raam kijken!
Pak de bal
Zoek!


Los!
O nee, wat heb je gedaan?
Nu ben ik boos
Sok
Bot
Poot
Andere poot


 

Kom mee naar boven
Je bent zo lief
Je bent stout!
Wil je spelen?
Touw
In de tuin


Naar buiten
Kom, dan ga je aan de riem
Waar is je riem?
Ik ga je pakken, hoor!
Pak je staart!
Je moet in bad
O nee, het regent
Zal ik je afdrogen?

Jullie zullen het nu wel met me eens zijn dat hond L. uniek is. En dat het geweldig is dat juist deze geniale hond bij ons woont. Natuurlijk zijn we daar erg dankbaar voor. Nou, tijd voor een blokje om met Einstein Hond L. Het is heerlijk weer vandaag!

woensdag 2 januari 2013

Happy 2013!

Al zo lang ik me kan herinneren heb ik een lichte weerstand tegen Oud en Nieuw. Waarom? Ik weet het niet. Ik hou gewoon niet van terugblikken en Oud en Nieuw is één grote terugblik. Ik krijg er een naar, sentimenteel gevoel van. Zo’n zelfde gevoel dat maakt dat ik het heel moeilijk vind om naar baby/peuter/kleuterfoto’s van de kinderen te kijken. Een periode is voorbij en komt niet meer terug. Vaak is dat goed, maar voorbij is voorbij… (nu klink ik als een smartlap ;D)

Natuurlijk zet ik dat gevoel zoveel mogelijk opzij. We maakten er gewoon een gezellige avond van. Zonder oliebollen, maar mét hapjes en vruchtenbowl en voor oudste en jongste een bescheiden vuurwerkpakket. Ondanks het geknal buiten gedroegen hond en kat zich voorbeeldig. Ze leken bepaald niet onder de indruk van het lawaai buiten, dus daar maakten we ons geen zorgen om. Tot ineens iets heel, heel smerigs ons neus bereikte. Ongerust speurden we rond. Ik geloof dat het oudste was die wel een heel speciale cadeautje onder de kerstboom ontdekte, achtergelaten door onze bejaarde kat, die blijkbaar tegen halftwaalf dacht: ‘Ja, dahag, nu ga ik toch echt niet meer naar buiten en als jullie zo dom zijn om geen kattenbak neer te zetten, moet het maar zo…’

De kinderen en ik verlieten de huiskamer zo snel mogelijk. Ik riep nog even over mijn schouder richting man: “Jij bent toch de man in huis? Nóu dan!” Pas een kwartiertje later, nadat Hubby zijn mannelijke plicht had gedaan (en nee, nu zijn we ineens niet meer zo geëmancipeerd, hè ;D), waagden wij ons weer op de bank. Om twaalf uur dronken we een glas champagne. Nou ja, alleen Hubby, die alcohol echt vies vindt, dronk nepchampagne.

Er werd in de straat behoorlijk wat vuurwerk afgestoken. Nu zijn we vaak in het buitenland met Oud en Nieuw, maar van de keren dat we thuis waren, kan ik me niet herinneren dat het zoveel was. Ik heb nog behoorlijk lang buiten staan kijken. Na ruim een uur kreeg ik het koud en ben ik naar binnen gegaan.

En nu zitten we dus zomaar in 2013. Mijn goede voornemens? Hm, eigenlijk heb ik het hele jaar door goede voornemens. Laat ik het zo zeggen… mijn voornemen is dat ik mijn voornemens ook echt uitvoer. Want lijstjes maken is zo gemakkelijk. Misschien is het beter om kleine doelen te stellen en die ook werkelijk te behalen. Dat is dus mijn aanpak voor 2013!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...