zondag 24 februari 2013

Good Luck

Ik ben een beetje verliefd op dit boekje van Erik Kessels en Christine Otten

Eigenlijk viel ik in de eerste instantie op de buitenkant. Zodra je het boekje openslaat, zie je dat de binnenkant zelfs nog veel leuker is. Dit boekje straalt één en al nostalgie uit. Het verhaal is gemaakt rondom echte foto´s, waarvan de herkomst onbekend is. Al lezende vergat ik steeds dat het een verzonnen verhaal was. Dat kwam natuurlijk door de foto´s, maar ook door de huiselijke, intieme toon van het verhaal.

Het verhaal gaat over een stel: Betty en Pierre. Ze hebben een garagebedrijf. Betty straalt één en al levenslust uit. Pierre, meestal in een overal, lijkt een vriendelijke man, maar ik kreeg een wat neutraler gevoel bij hem. Er zijn geen kinderen op de foto’s te zien, maar ze poseren regelmatig met grote poppen die ze blijkbaar verzamelden. Af en toe komt er een donkere man op de foto’s voor. Het is duidelijk te zien dat deze man een goede vriend van het gezin is.

Het verhaal dat rondom de foto’s is verzonnen lijkt levensecht, al lijkt het me sterk dat de dingen werkelijk gegaan zijn als beschreven. En de vraag die me echt bezighoudt is: Leven deze mensen nog en hebben ze ontdekt dat hun foto’s zijn gebruikt voor dit boek? Of hebben familieleden dit ontdekt? Wat vonden ze ervan?

Dit boekje kun je in een paar uurtje uitlezen en is wat mij betreft een aanrader!
  

vrijdag 22 februari 2013

Verdorven

Als ik dan toch een guilty pleasure moet opnoemen, dan kom ik uit bij talentenshows. Ik kijk graag naar The Voice, The Ultimate Dance Battle, SYTYCD en Holland´s Got Talent. En het zit er dik in dat ik vanavond naar Everybody Dance Now! ga kijken.

Talentenshows zijn ergens wel leeg, dat zie ik in. Het is licht vermaak. Mensen waar je nooit van hebt gehoord, en waar je na de show in negen van de tien gevallen ook nooit meer iets van zal horen, worden tot ongekende hoogten opgehemeld. Soms is iemand zo slecht dat je wel moet lachen. Deze persoon wordt tijdens de eerste ronde meestal meedogenloos afgevoerd.
Tussen het kijken door worden we gebombardeerd met teveel reclame en heel veel oproepen dat we vooral een sms´je moeten sturen met onze voorkeur voor een bepaalde kandidaat. Je wordt bespeeld en gehersenspoeld.
Nadat je de show hebt uitgezet, kijk je waarschijnlijk nog lange tijd met lege blik voor je uit en weet je nauwelijks meer hoe je heet. Ik weet het, ik ben me er van bewust!  Maar… ik vind het leuk! Vooral op vrijdagavond moet het voor mij niet al te moeilijk zijn en vind ik het prettig om iets op tv te hebben waar ik maar met een half oog naar hoef te kijken. Het gaat hierbij voor mij puur om ontspanning en entertainment.

Ik zag laatst een stukje van de film `God bless America´. Ik ken de film niet, maar wat Frank te zeggen had over talentenshows en vooral over de tijd waarin we leven, deed me toch wel nadenken.

Frank: “It's not nice to laugh at someone who's not all there. It's the same type of freak-show distraction that comes along every time a mighty empire starts collapsing. "American Superstarz" is the new colosseum and I won't participate in watching a show where the weak are torn apart every week for our entertainment. I'm done, really, everything is so "cool" now. I just want it all to stop. I mean, nobody talks about anything anymore. They just regurgitate everything they see on TV, or hear on the radio or watch on the web. When was the last time you had a real conversation with someone without somebody texting or looking at a screen or a monitor over your head? You know, a conversation about something that wasn't celebrities, gossip, sports, or pop politics. You know, something important, something personal.”

(Nog meer quotes van Frank hier.)

Hier het desbetreffende fragment:

 
Frank is overspannen, maar Frank heeft gelijk.
En ik ben een verdorven, door de huidige maatschappij geïndoctrineerd wezen. Da’s hierbij dus helemaal duidelijk ;)

vrijdag 15 februari 2013

Blunder

Ik vind het altijd leuk om over blunders van anderen te lezen. Zelf ben ik ook echt niet te beroerd om mijn blunders met de buitenwereld te delen. Mijn probleem is alleen dat ik mijn meeste blunders diep, diep heb weggestopt in een donker hoekje van mijn geheugen. Een overlevingsstrategie, zeg maar.

Maar vandaag moest ik ineens denken aan een megablunder die ik maakte toen ik nog een stuk jonger was. Ik denk dat ik een jaar of tweeëntwintig was. Als ik nu in eenzelfde situatie had gezeten, had ik het totaal anders aangepakt, maar blijkbaar leefde ik toen in een soort naïef, wereldverbeterend sprookje. Anders kan ik mijn domme actie ook niet uitleggen. :/

Het was een grauwe, regenachtige dag. Wij woonden in een ander huis, in een ander deel van de stad. Ik weet niet meer precies wat ik buiten de deur had gedaan, maar feit is dat ik voor ons huis een verregend, verwaarloosd poedelachtig iets vond. Ik keek om me heen, maar vond geen baasje. Daarop besloot ik het zieligkijkende hondje naar binnen te brengen en mijn zoektocht naar het baasje nog even voort te zetten. In de koude motregen liep ik door de buurt. Zoekend naar een ander zoekend persoon. Iémand moest dit hondje toch kwijtgeraakt zijn?

Ik vond niemand en keerde weer terug naar huis. Mijn conclusie was dat het magere scharminkel moederziel alleen was. Dat het geen thuis had en ik, de grote redster, zou het een liefdevol onderkomen bieden.

Ik keek nog eens naar het kletsnatte mormel. Eigenlijk hield ik niet van poedels. Al helemaal niet van poedels met allemaal dwaze staartjes op het hoofd en klitten over het hele lichaam. Het beestje was ook nog eens vies. Als dit mijn nieuwe huisdier zou worden, moest het een metamorfose ondergaan.

Ik haalde de elastiekjes uit het haar.

Knipte de belachelijke staartjes van het koppie af.

Knipte de klitten, die onmogelijk uitgeborsteld konden worden, voorzichtig van het lijfje.

Ik deed het in bad en waste het uitgebreid.

Borstelde het.

Föhnde het.

Knipte de nageltjes.

Bedacht één of andere flitsende naam.

Gaf het een geïmproviseerde maaltijd.

Zette een leuk waterbakje in de keuken neer.

En tenslotte installeerden de herboren poedel en ik ons tevreden op de bank. Terwijl ik tv keek, aaide ik mijn nieuwste vriend. Tot ik ineens op geschrikt werd door de bel.

Er stond een verward kijkend, oud vrouwtje voor de deur. Of ik haar poedeltje had gezien? Ze was hem kwijt!

Ze zag er zo ontgoocheld uit dat ik oprecht blij was dat ik haar goed nieuws kon brengen. Ze liep met me mee naar de huiskamer en ik overhandigde haar de gekortwiekte, in modelgeföhnde, naar shampooruikende, volgevreten, gemanicuurde poedel een beetje beschaamd. De vrouw deed alsof ze het nieuwe uiterlijk van haar huisdier niet zag, of misschien was ze zo blij dat ze het werkelijk niet zag. Zelf hield ik ook wijselijk mijn mond.

Vrouw en poedel verlieten het huis. Ik bleef achter en liet de boel stilletjes op me inwerken. Vervolgens kreeg ik ontzettend de slappe lach. Oei, dit was een blunder van formaat! :D

donderdag 14 februari 2013

Oppimpactie

Aan het begin van het jaar kocht ik, net zoals zoveel mensen, een nieuwe agenda. Er zat een touwtje in het midden die ik op de huidige week kon leggen. Helaas brak het touwtje al na een paar dagen af. Ik deed zolang een paperclip tussen de bladzijden, maar dat zag er wel saai uit.

Ik besloot de paperclip op te pimpen, simpelweg door er met superlijm iets op te plakken. En omdat dit zo gemakkelijk ging en omdat ik nog meer paperclips had liggen, verfraaide ik gelijk nog een paar paperclips. Nah, best leuk resultaat, toch?

diy bookmarker

Bookmarker gemaakt van een paperclip met daarop een van een kandelaar afgevallen ornamentje en een oorbel die al heel lang alleen door het leven ging.

diy bookmarker

Een paperclip met een medaillon van een ketting die ik toch al niet droeg.

 

diy bookmarker

Paperclip opgefleurd met een poppenhuisornamentje (ooit bestelt via Ebay).

 

diy bookmarker

Een paarse paperclip versierd met een koelkastmagneetje van de Action.

/diy bookmarkerdiy bookmarker

Ik ben momenteel trouwens weer lekker veel aan het lezen. De afgelopen maanden ging het even wat minder, omdat mijn concentratie ver te zoeken was. Ik vind het momenteel nog steeds lastig om me te focussen, maar merk dat ik even door moet zetten, even wat meer in het boek moet komen, en dan gaat het wel weer. Op dit moment lees ik De laatste sterft van Tess Gerritsen. En Zeemansbruid van Judith Visser ligt op me te wachten. Genoeg leesvoer in het vooruitzicht!

zondag 10 februari 2013

Sneaky sneeuw

Van alle maanden in het jaar heb ik de grootste hekel aan februari. In februari heb ik het gevoel dat we er al een hele winter op heb zitten, maar moeten we nog een heel stuk. Ik denk het voorjaar al in de lucht te ruiken en meen te zien dat het licht anders, voorjaarsachtiger is, maar het weer heeft daar lak aan. En dan nu, die sneeuw, dát was al helemaal niet bedoeling, hè? En al helemaal niet zo fast en sneaky. Gisteren, toen we van huis vertrokken om boodschappen te doen, lag er niets. Maar even later, toen we met een volle kofferbak terugreden, lag er ineens een heel pak. Tssss...  En hoezo gaat het volgende week weer vriezen? Zijn ze nu helemaal gek geworden!

Hubby is ook toe aan voorjaar. Misschien is hij nog wel erger dan ik, want hij telt de dagen zelfs af. “Nog veertig dagen en dan is het nog lente. Nog negenendertig dagen! Nog achtendertig dagen en dan is het lente!” Ja, die heeft er ook wel zin in, kan ik zo vaststellen. 

De kat was vandaag niet blij met de sneeuw, dat mag duidelijk zijn. Maar hond L. vond het opnieuw een feestje. 

Jongste ging gisteravond de sneeuw in en ook nu ging hij naar buiten. Dik ingepakt en in een opperbest humeur. “We gaan een sneeuwpop maken!” beweert hij steeds. Geen idee waar hij uithangt en wat hij doet. Ik heb in ieder geval nog geen sneeuwpop gezien.

Oudste vermaakt zich ook. Ik ben benieuwd of hij vandaag nog creatieve ideeën krijgt, want bij de vorige sneeuwval had hij met vrienden een gigantische penis gemaakt. Daar poseerden ze dan mee (het liefst wijdbeens en liggend, zodat het het leek… nou ja, ik denk dat het plaatje wel duidelijk is) en die fotootjes werden opgetogen opgestuurd naar vrienden, familie, kennissen, buren, trainers, sportmaatjes en mensen die ze misschien één keer hadden gesproken. Sneeuwpret! ;)

Ondertussen tellen Hubby en ik door.

Nog 38 dagen.

Dus.

zondag 3 februari 2013

Telefoonroulette

Maar ik ben het gewoon een beetje zat dat veel bedrijven de telefoon laten bemannen door iemand die nauwelijks weet wat de naam van het bedrijf is. Het hangt me de keel uit dat zo’n miep van de klantenservice opgewekt de grootste onzin in mijn oor weet te tetteren en dat je een stomverbaasde reactie krijgt wanneer je niet alles klakkeloos aanneemt, omdat je zelfs als leek al weet dat haar informatie niet klopt. Wij hebben de afgelopen tijd onze portie wel gehad wat slecht functionerende bedrijven betreft. Het was dan ook de spreekwoordelijke druppel die bij mij de emmer deed overlopen.

Toch maak ik geen gewoonte van dat snauwen en blijf ik over het algemeen liever vriendelijk. Een beetje vriendelijkheid van mijn kant kost immers niets.

Eigenlijk kan je ook niet verwachten dat zo’n jong meisje aan de andere kant van de lijn alles weet. Het is aan het bedrijf om de werknemers een gedegen training te geven. Krijgen ze dit niet en worden ze zo achter de telefoon geplempt, tja, dan kan je misschien verwachten dat er niet veel zinnigs uitkomt. Het zou vast ook helpen wanneer bedrijven minder met uitzendkrachten en nulurencontracten zouden werken en meer met vaste contracten. Geef iemand de tijd om het bedrijf te leren kennen, zou ik zeggen.

Trouwens, als het dan toch niet uitmaakt of degene aan de lijn enige kennis van zaken heeft, waarom maken ze er dan niet een soort telefoonroulette van? Laten ze me maar met een willekeurig persoon doorverbinden, ergens in Nederland. Ik bel een bedrijf, krijg een persoon aan de lijn, probeer mijn zaak uiteen te zetten en mijn gesprekspartner snapt er niets van. En wanneer ik dan ophang, zie ik sterretjes en ben ik absoluut niets wijzer geworden. Goh, dat klinkt me aardig vertrouwd in de oren. Het enige verschil is dat ik er bij telefoonroulette misschien nog een glimlach aan overhoud.

Ik las trouwens hier dat telefoonroulette ook wat anders kan betekenen: zingen terwijl je in de wacht staat. Mocht er plotseling iemand aan de lijn komen, terwijl je net volop ♫ I´m every womaaaan! ♫ aan het blèren bent dan… nou ja, dan sta je lichtelijk voor schut. Maar dat is dus het risico die je neemt.

Ik moet zeggen dat ik dit zingen in wachtstand redelijk vaak doe. Nooit geweten dat daar zelfs maar een naam voor bestond. Ja ja, living on the edge! ;)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...