zondag 22 september 2013

Herfstinspiratie

Hoewel ik echt heel erg geniet van dit heerlijke nazomerweer, begin ik stiekem weer in de stemming te komen voor de herfst. Vooral ook omdat de herfst zo mooi is…

bron: Pintererst.com

Als ik dan toch pluspunten moet opnoemen van de herfst, dan is het het aparte licht, de sfeer, het branden van kaarsjes, stamppotten, appeltjes, mandarijntjes, wandelingen door de natuur, roodgekleurde blaadjes, pompoenen en… en appeltaart. O, en ik heb het al eerder gezegd, maar hoewel ik gek op appeltaart ben, heb ik er nooit een gebakken. Nou, dat slaat natuurlijk ook nergens op, hè. Iedereen heeft wel eens een appeltaart gebakken. Dus weet je wat? Ik ga me er deze maand ook eens aan wagen. Met dít recept moet het toch wel lukken? O ja, wat me ook zo lekker lijkt: stroopwafelcake!

De tuin ligt er ondertussen ook al aardig herfstig bij. De sierappeltjes zijn nog iets groenig. Nu moet ik het even in de gaten houden, zodat ik er op tijd bij ben om er iets van te maken. Ik denk dat ik er, met behulp van ijzerdraad, kleine kransjes van ga maken. Zoiets als dit. Of misschien maak ik wel een klein bloemstukje, zoals je hier ziet. O, en ik wil glazen potten vullen met kastanjes en eikels en daar een kaarsje indoen, zoals hier. Ik wil een krans maken, misschien iets als dit. Ik wil heerlijke geurende kaarsen bestellen. Of misschien doe ik wel wat kaneel en sinaasappelschillen in een pannetje, zodat het huis op natuurlijke wijze lekker gaat ruiken, zoals je hier kunt lezen. En pompoenen! Ik wil  (nep) pompoenen wit spuiten en versieren met glinsterdingetjes.

Ach ja, ik ben natuurlijk weer te enthousiast. Ik zal vast niet alles ten uitvoer brengen. Maar een deel hoop ik wel te doen. Uiteraard hou ik jullie op de hoogte.

donderdag 19 september 2013

Geknield naast het bed (klinkt intrigerend toch?)

Ondertussen is het weer helemaal goed gekomen met mijn rug, hoor. Een week lang pijn gehad, maar de eerste drie dagen was het gewoon bijna alsof ik een dwarslaesie had.

De eerste nacht wilde ik naar de wc. Omhoog komen van het bed was een behoorlijke toer. Ik besloot me dan ook op een gegeven moment te laten zakken, waarbij ik op mijn knieën terecht kwam. Eenmaal op mijn knieën, leed ik helse pijnen en zat ik ‘vast’. Daar zat ik dan. Het was een uur of drie in de nacht en ik zat geknield naast het bed. En dat was niet om te bidden. Piepend probeerde ik mezelf in beweging te krijgen, maar dat lukte echt, echt niet. Na een tijdje kreeg ik het koud en besloot ik dat ik Hubby moest wakker maken. Haha, Hubby was best verrast toen hij zag in wat voor een toestand ik verkeerde. Hij takelde met veel liefde het bed weer in en gaf me, op mijn verzoek een paar pijnstillers. Na een kwartiertje was de ergste pijn wat verzacht en lukte het me om alsnog naar het toilet te gaan.

Tweede nacht wilde ik me van mijn zij naar mijn rug draaien (mijn arm sliep) en zat ik wederom vast. Ik dacht dat mijn rug uit elkaar zou vallen van de pijn dus opnieuw Hubby wakker gemaakt. Die kiepte maar weer eens twee pijnstillers in mijn mond en na tien minuten kon ik mijn draai maken.

Verder veel door het huis gekropen, gejammerd tijdens het uitlaten van de hond (en lopen is juist goed, dus ik vond dat gewoon moest gaan), gerust op de bank, warme kruiken klaar gemaakt om in mijn rug te leggen en tenslotte, toen het iets beter ging, met een stopwatch iedere keer tien minuten het huis opgeruimd (langer lukte niet).

Mijn kruik die ik echt al héél lang heb. Volgens mij al een jaar of 18. Maar het kan ook zomaar langer zijn.

Ach, ja, hebben we ook weer gehad. Na de kiespijn dus de rugpijn. Ik ga er vanuit dat ik de lichamelijke kwaaltjes nu voorlopig wel weer heb gehad. Ik ben dat gemiep nu ook wel weer zat, hoor. Vanaf nu gaat het hier weer over andere dingen :)

donderdag 12 september 2013

Van de zonnige kant

Je rent rond, doet vanalles en nog wat en wil vooral nog vanalles en nog wat doen en dan eens BAM, schiet het in je rug. En vanaf dat moment kan je he-le-maal niets meer.

Dat overkwam mij dus een paar uur geleden. Eerst wilde ik er niet aan. Het is me wel vaker in mijn rug geschoten en meestal hield het in dat ik wat vaker even ging zitten en wat kalmer aan deed. Nu dacht ik daar ook mee weg te komen. Ik ging de hond uitlaten, maar kreeg daar al snel spijt van. Daar ging ik, al schuifelend over straat. Af en toe bleef ik staan. Als de pijn me te gortig werd, ging ik zelfs even gebogen staan. Het zweet brak me uit en ik snauwde naar de hond dat hij in hemelsnaam snel zijn ding moest doen, want ik wilde terug naar huis.

Stapje voor stapje liep ik weer terug. Thuis wilde ik me op de bank storten, maar zelfs dat ging niet. Heel, heel langzaam moest ik met beleid gaan liggen. En toen ik eenmaal plat lag, was het afgelopen. Niets kan ik, behalve instructies geven aan zoon en een beetje tikken op de laptop. De dag is verloren. Het duurde even voordat ik dat kon accepteren.

Gelukkig zie ik nu ook weer nieuwe mogelijkheden. Dit is hét moment om een leuke serie op mijn laptop te kijken. Ik kan me laten bedienen op bed en met een beetje mazzel krijg ik hubby zo gek dat hij me een rugmassage geeft. Altijd naar de zonnige kant blijven kijken!

woensdag 11 september 2013

Vouw een handdoek tot een zwaan

Kom ik er ook ineens achter dat het vouwen van een badhanddoek tot een zwaan echt heel, heel gemakkelijk is. En dat terwijl het natuurlijk een cruciale overlevingstechniek is. Waar zouden we zijn zonder badhanddoeken in zwaanvorm? Ik bedoel maar! ;)

Je neemt twee  badhanddoeken (geen lakens, hè, dan wordt de zwaan zo groot). Ik deed het eigenlijk direct al verkeerd, want ik merkte dat mijn handdoeken veel te zacht waren. Bij voorkeur dus badhanddoeken die niet met wasverzachter zijn gewassen. Dan blijft de vorm beter zitten.

Je spreidt een handdoek voor je uit op het bed. Zó:

Je legt boven aan, in het midden, je duim. Dan leg je je andere hand aan de zijkant van de handdoek en rol je de handdoek strak op.

Als je het midden van de handdoek hebt bereikt, rol je de andere kant op. Zo ziet dat eruit. Ik heb even losgelaten om een foto te maken, maar in werkelijkheid ligt je duim nog gewoon bovenaan in het midden, zodat de boel netjes op zijn plaats blijft.

Als je klaar bent, heb je twee rollen tegen elkaar aan die je direct een zwaanvorm kunt geven.

Duw de boel in een soort z-vorm. Even goed aanduwen zodat de boel blijft zitten, hoor!

Leg je zwaan even weg en pak de tweede handdoek. Deze leg je verticaal op het bed.

Vouw de handdoek van beneden naar boven in een harmonicavorm.

Doorgaan tot het einde van de handdoek.

Als je klaar bent in het midden vastpakken en dubbelvouwen. Het ziet er dan uit als onderstaande.

Leg de handdoek voorzichtig op de rug van de zwaan. De uiteinden van de handdoek wijzen naar de staart van de zwaan. En kijk, daar is je zwaan! Nu kun je nog even de tijd nemen om de vleugels precies zo te draperen als je ze wilt hebben. Vaak zie je dat de vleugels uitgespreid zijn als een soort waaier. Ik vind dat een beetje truttig, dus heb de vleugels lang het lichaam gevouwen.

Ik heb de zwaan trouwens op het bed van oudste gelegd, haha. Die jongen weet niet wat hij straks ziet. En niet wat hij er mee moet. Ach ja, mijn moeder heeft weer een hobby, zal hij denken… ;)

woensdag 4 september 2013

Spelen

Wanneer je een kind bent, is het de normaalste zaak van de wereld om alles los te laten en gewoon een paar uur te gaan spelen. Bouwen, slopen, tekenen… Gewoon je verstand op nul en alles om je heen vergeten. Ik doe dat niet meer zo vaak. Maar het is iets wat ik nog steeds zou willen.

Eigenlijk merk ik dat ik vooral heel veel van mezelf moet. Ik vind het bijvoorbeeld al moeilijk om alleen maar tv te kijken. Ik voel me dan schuldig. Het liefst kijk ik tv terwijl ik een berg was wegstrijk of terwijl ik sport. Dan ben ik, ondanks dat hersenloze tv-programma, toch nog nuttig bezig.

Vandaag keek ik naar een mevrouw op YouTube en zij betoogde dat ieder mens minimaal 1 uur per week zou moeten spelen. En dan is het niet de bedoeling dat je iets doet vanwege een doel dat je wilt bereiken. Het moet echt spélen zijn, iets wat je doet omdat je het leuk vindt, alleen voor jezelf.

Het klinkt aanlokkelijk. Ik wil best een uur per week mijn gedachten verzetten. Als ik bedenk wat dit zou moeten zijn, dan zou het toch iets creatiefs zijn. Tekenen of schilderen waarschijnlijk.

Ik heb het wel eens geprobeerd, hoor. Ooit ging ik 1 x per week naar een aquarelcursus. Maar ik zat tussen allemaal bejaarden en tja, de groepsdynamiek was niet om over naar huis te schrijven ;)

Daarna ging ik naar een wat serieuzere teken-en schildercursus, maar de schilderjuf was echt heel gemeen (wat ben jij in vrédesnaam aan het doen!!!) en het leek me niet gezond om iedere week met zoveel tegenzin naar de schildercursus te gaan. En dat was dus dat.

Omdat ik het even had gehad dat soort cursussen besloot ik een online cursus van Suzi Blu te kopen. Ach ja, ik deed er gelijk vier, want op dat moment was er een aanbieding. Ik begon met les 1, deed les 2, ontdekte dat ik allerlei materialen moest kopen waarvan ik geen flauw idee had waar ik het vandaan moest halen, en kapte ermee.

Jammer, ja. Ik wil weer spélen. Al is het maar een uurtje per week. Ik heb de lessen van Suzi Blu nog op mijn computer staan. Zal ik..?

dinsdag 3 september 2013

Nazomerdagen

Deze week voelt gek. Na een lange, lange zomervakantie is het weer tijd voor het serieuzere werk. Iedereen hier thuis is weer volop aan het werk en aan de studie.

Voor jongste verandert er niet zoveel. Hij gaat nog steeds naar school aan de overkant van de straat. Hij werkt af en toe een paar uurtjes bij de Plus en gaat naar American voetbal.

Oudste daarentegen trekt de wijde wereld in. Hij gaat dit jaar voor het eerst naar school in Zwolle. Er zou in de eerste instantie een schoolbus rijden van onze plaats naar de school, maar die lijn is opgeheven. Oudste zal dus met de trein en bus moeten. Hij is nog geen 18 en heeft geen recht op een OV jaarkaart, dus we zullen zo´n €350 euro per maand aan het openbaar vervoer kwijt zijn. En dat terwijl hij maar een halfuurtje in de trein zit :(

Oudste is iedere dag laat thuis. Jongste maakt ook lange dagen. Het is soms vreemd stil in huis en ik moet er nog een beetje aan wennen. Maar fijn vind ik de hervonden structuur ook wel.

Gelukkig krijgen we als het goed is nog wel een paar warme nazomerdagen. Want het zou fijn zijn wanneer we niet helemaal op de saaie, herfstige toer moeten, maar nog een paar keer in de tuin kunnen eten, ofzo. Volgens het KNMI moet dit zeker lukken. Mooi, want ik ben er niet klaar voor om de zomer al helemaal los te laten!

zondag 1 september 2013

Wat de Amerikanen van me af hebben genomen

Ik had al een tijdje pijn in mijn mond. Nee, geen kiespijn, maar zenuwpijn. Ik kon al langere tijd geen ijsjes meer eten omdat het dan was alsof iemand mijn tandvlees met een harpoen doorboorde. En ook na het drinken van koffie moest ik mijn best doen om het niet uit te schreeuwen van ellende. Warm en koud drinken vermeed ik dus. En voor de rest bleef ik, naar traditie, mijn bezoekje aan de tandarts zoveel mogelijk uitstellen.

Afgelopen week werd ik afgestraft voor mijn uitstelgedrag, want de pijn in mijn mond liep ineens flink op. Het werd zelfs zo erg dat ik er niet van kon slapen. Na de eerste doorwaakte nacht belde ik de tandarts. Of ik vandaag nog langs kon komen.
“Nou nee,” was het antwoord. “De tandarts is op vakantie. Er zitten hier in het gebouw wel meer tandartsen, maar op woensdag wordt er niet gewerkt.”

Ik vind dat dus be-la- che-lijk. Kijk dat mijn tandarts ergens op de Bahama’s zit, dankzij alle veel te dure behandelingen, oké. Maar dat je met acute pijnklachten gewoon niet kunt komen, vind ik echt goed fout. Ik zou eigenlijk een andere tandarts moeten zoeken, schoot het door me heen. En die mevrouw aan de telefoon, die blijkbaar wel werkt op woensdag en gewoon doorbetaald kan worden door de tandartsen die er op woensdag allemaal niet zijn, moeten vertellen hoe vreemd het is dat je op woensdag nergens met je pijnklachten terecht kunt. Pijn maakt meestal agressief, dus het had zomaar gekund dat ik even flink uit mijn dak was gegaan.

Ik deed het niet. Waarom niet? Nou eh, mijn tandarts zit dus op twee minuten van mijn huis. Ik kan er naar toe lopen en als ik op de fiets ben, hoef ik maar een keer met mijn ogen te knipperen en ik ben er al. En als je dus toch al zo’n hekel aan de tandarts hebt, helpt dit enorm.

Pas op donderdag ging ik dus naar de tandarts. De gevreesde woorden werden al vlot uitgesproken: “Een wortelkanaalbehandeling.” Tja, wat kan ik er over zeggen? Ik kreeg in het verleden al eens zo’n behandeling en het viel me toen reuze mee. Dit keer echter niet. Ik vond deze invaller ook een beetje een slachter. Hij deed maar raak in mijn mond, liet af en toe iets op mijn gezicht vallen en zei na een kwartier, toen ik nog verging van de pijn en met samengeknepen vuisten in de stoel lag, op voldane meneerdetandartstoon: “Zo, nu is het niet meer gevoelig, hè?”

Vrijdag was ik redelijk pijnvrij. Zaterdag begon de pijn weer. Geen zenuwpijn dit keer, maar een soort van afterbehandelingspijn. Kapot geragd tandvlees, of zoiets. We gingen boodschappen doen en ik merkte dat het lachen me ondertussen behoorlijk vergaan was. Bij thuiskomst wilde ik een paracetamolletje nemen. Op. Dan maar een ander pilletje. Ah, een potje van de Walmart. Pain Relief stond er op. Mooi. Ik heb er altijd alle vertrouwen in dat het spul van de Amerikanen wat sterker is, dus nu zou ik wel snel van mijn pijn af zijn. Ik nam twee pillen en een slok water, kroop achter mijn laptop en wachtte af.

“Weejeohoewedadevogendekeegadoealherege?" vroeg ik aan Hubby.

Hubby keek me verwonderd aan. “Wat zeg je? Je praat zo onduidelijk.”

Kijk, dat irriteert me altijd zo mateloos. Hoezo praat IK onduidelijk, wanneer HIJ iets niet verstaat. Misschien luistert hij wel niet goed. Dat kan toch best? “Iplaatnieoduihelijk!” zei ik dan ook verontwaardigd.

Ik las het nieuws. Iets over Syrië. Oeps, was ik nou een paar seconden weg? Ik keek naar Hubby die me openlijk zat uit te lachen. “Beetje moe schat?”

“Hm, ja, ihepwilluhgeslik. Vandewamart.” Ik stond wat wankel op en pakte het potje pillen uit het keukenkastje. Pas nu viel het me op dat er op het potje Extra Strength stond en behalve Pain Reliever ook Nighttime Sleep Aid.

Ik ging naar boven om bedden te verschonen. Een paar keer moest ik me aan de muur vast houden. Jongste zag me langs banjeren en keek me oplettend aan. “Wow, jij ziet er moe uit, mam.” “Pwillen genomuh,” zei ik.

Ik verschoonde bedden. Daarna liet ik me in ons eigen versopgemaakte bed vallen. Het moet ongeveer halfacht zijn geweest.

TWAALF uur later werd ik weer wakker. Het was ochtend en ik had mijn zaterdagavond gemist. Ik weet dat nog dat er ‘s avonds een vriendje in huis was, maar had er geen idee van hoe laat deze naar huis was gegaan. Ik zou met man en kinderen een film kijken en er zouden hapjes zijn, maar ik had de hele zaterdagavond opgekruld en met rozige wangen in bed gelegen :(

De pijn begint ondertussen weer lichtjes op te komen. Zo maar even naar de Lidl om de hoek (zondags open) om wat paracetamol te kopen. Van de pillen van de Walmart blijf ik voorlopig maar even af.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...