woensdag 30 oktober 2013

Oktober

Niet te geloven, zeg, het einde van oktober is alweer in zicht! Wat is deze maand snel gegaan. En wat een rare maand was het, met weersextremen en niet te vergeten: de flink uit de hand gelopen discussie over Zwarte Piet.

Eigenlijk durf ik over dat laatste bijna niets te schrijven, gezien het feit dat voor-en tegenstanders helemaal uit hun plaat gaan. Doodsbedreigingen omdat Zwarte Piet moet blijven? En een heel volk voor racist uitmaken vanwege een traditioneel kinderfeest? Ik val steil achterover van verbazing. Wat dat betreft was oktober een trieste maand.

Op 22 oktober was het extreem warm. In Ell (waar ligt dat in vredesnaam?) werd een temperatuur van 23 graden gemeten. En afgelopen maandag hadden we te maken met de zwaarste storm sinds 37 jaar.

Toen ik maandagochtend de grote, schreeuwerige letters op diverse nieuwssites zag, moest ik eerst grinniken. Code rood, oranje geel, voor mijn gevoel worden we daar tegenwoordig wel heel snel mee om de oren geslagen. Niets aan het handje, dacht ik dus. Ik ging die ochtend dan ook gewoon op mijn fiets naar mijn afspraak. Het waaide flink, maar daar had ik tijdens het fietsen geen last van. Het leek alsof het hoog boven me waaide, wat veel lawaai maakte, maar waar ik weinig weerstand van ondervond.

De terugweg ging een ietsje anders. Ik had al wat van het nieuws meegekregen, dus wist al dat deze storm behoorlijk hevig was. Maar buiten gekomen mocht ik het live meemaken. Overal waren de sirenes van politie en brandweer te horen. Er lagen omgevallen containers op straat. De wind maakte nog steeds een hoop lawaai en leek nog steeds ver boven mijn hoofd te waaien. Maar hoge bomen vangen veel wind, zeggen ze. En dit keer letterlijk.
Ik fietste door een klein parkje en zag overal vers omgewaaide bomen liggen. Vol verbazing keek ik naar de wirwar van wortels en de omgewoelde aarde. Een meisje dat voor me fietste hield in en zei verwonderd: “Kijk, de bomen vallen zo om. Misschien moeten we hier maar snel weg.”
Iets verderop lagen vier omgewaaide bomen naast elkaar met daarom heen mensen die foto’s stonden te maken  (mijn foto´s zijn trouwens van na de storm, ik ben niet helemaal gek) . Eerlijk is eerlijk: ik was best opgelucht toen ik het parkje uit was en even later veilig en wel thuis was.

Een paar uur later was het ergste alweer voorbij. Oudste, die vrij van school had, ging folders lopen en ik ging op weg voor wat boodschappen. De vier bomen op een rij die omgewaaid waren, en dwars over een fietspad hadden gelegen, waren al in keurige stukjes gezaagd en lagen langs de zijkant in het gras, zag ik.

En nu komt november er dus alweer aan. Voor ons betekent dit drie verjaardagen binnen het gezin op een rij. Ik hoop dat de zwartepietdiscussie een stille dood sterft, maar dat zal wel niet. Wat het weer betreft is november volgens mij nogal saai. Maar saai is goed. Kunnen we met z’n allen even op adem komen, voordat we de ijzige winter ingaan.

zondag 20 oktober 2013

Maak me gek! (Silver Linings Playbook)

Maak me gek! is een heerlijk boek dat ik in één ruk uitlas.

De hoofdpersoon is Pat die uit een psychiatrische inrichting komt. Hij kijkt met grote verwondering naar de wereld, zoals deze nu is. Hoe lang heeft hij eigenlijk in de inrichting gezeten? En waarom? Hij weet dat hij van Nikki, zijn geliefde, gescheiden is, maar niet precies waarom. Hij denkt dat hij geen goede echtgenoot voor haar is geweest en neemt zich voor haar terug te winnen. Hij is immers veranderd!

Na zijn ontslag uit de inrichting trekt Pat bij zijn vader en moeder in. Zijn vader is stug en afstandelijk. Hij lijkt alleen in sport geïnteresseerd. Zijn moeder is overbezorgd en doodsbang dat het opnieuw mis zal lopen met Pat.
Als lezer word je heel snel meegezogen in de wereld van Pat. Hij heeft een open en eerlijke kijk op de wereld, een kijk die soms wat kinderlijk aandoet. Hij probeert zijn leven weer op te pakken, maar dat gaat niet zonder slag of stoot.

Het wordt als snel duidelijk dat Pat lijdt aan een sportobsessie. Voor iedere dag stelt hij een sportschema op. Hij raakt in paniek wanneer het hem niet lukt om zich aan het schema te houden. Als hij gaat hardlopen, doet hij een vuilniszak over zijn kleding, zodat hij flink gaat zweten. Hij hoopt zo af te vallen. Het doel van zijn metamorfose is zijn ex-vrouw terugwinnen. Hij is haar kwijtgeraakt, maar als hij voldoende zijn best zal doen, zal hij haar misschien terugwinnen, zo redeneert hij.

Pat raakt bevriend met Tiffany, die onlangs haar man heeft verloren en daardoor ook nog niet zichzelf is. Ze vinden elkaar in een vreemde vriendschap.

Het verhaal van Pat sprak me ook aan omdat ik het interessant vind hoe de menselijke geest kan werken. Dat een bepaalde gebeurtenis ervoor kan zorgen dat je de wereld ineens anders ziet. Zó anders dat je door een ander misschien wel voor gek verklaard wordt. Ik heb zelf twee keer van dichtbij meegemaakt hoe iemand in een psychose belandde. In beide gevallen was dit een vreemde gewaarwording. De persoon was voor 90% zichzelf. De resterende 10% leidde de persoon aan bepaalde wanen. Het was net een randje, een klein deeltje van iemand die niet bij het werkelijke leven aansloot. Van wat ik er van heb gezien, kan het iedereen overkomen.

Het boek is verfilmd. Zelf heb ik hem nog niet gezien, maar natuurlijk heb ik er al veel over gehoord. Jennifer Lawrence haalde met deze film zelfs een Oscar binnen. Binnenkort deze dus ook maar eens kijken!

Ik vond het een verfrissend boek, anders dan anders, verrassend, puur en gemakkelijk te lezen. Het boek krijgt van mij vier sterren!

vier sterren

zondag 13 oktober 2013

Natte zooi

We zijn natuurlijk best verwend geweest deze zomer. Daarom is dit natte weer behoorlijk wennen voor mij. Vrijdag was het al mis. Bij het wakker worden hoorde ik de regen tegen het raam slaan. Ik hoopte dat het weer gedurende de ochtend om zou slaan, maar dat kon ik mooi vergeten.

Ik was het liefst gezellig binnen gebleven. Veilig achter het raam, met sloffen aan en de verwarming hoog, heeft die regen nog wel iets. Maar nee, ik moest er keer op keer doorheen. Op mijn fiets en gehuld in een vormeloze regenjas. En iedereen die ik sprak was in een verschrikkelijke bui. Iedereen leek te mopperen en leek de dag door te sukkelen in afwachting van het weekend. Ik wilde dat ik kon zeggen dat ik zelf in een zonnig humeur was, maar helaas… ook ik was niet om te harden.

Gisteren was het geloof ik voor een groot deel droog. Vandaag is het weer mis. Extreem weer wordt het alweer genoemd. Ik heb het idee dat deze term maar al te snel uit de kast wordt getrokken. Als ik zo uit mijn raam kijk, vind ik het allerminst extreem. Gewoon een natte plenszooi. Grijs. En nat…  eh, zei ik dat al?

Ik heb net mijn yoga gedaan en daar klaart mijn dag altijd een beetje van op. Nu de rest nog. Want het zal toch niet de hele dag doorgaan met die regen? Nee toch???

oktober 2013 014

donderdag 10 oktober 2013

Extreem

Op dit moment gaat het houden aan een dieet nog zo zo, maar ik zit weer aardig in een sportregime. Ik maak lange wandelingen met hond L., doe drie keer per week een workout met Jillian Michaels (meestal 30 day shred), doe 1 keer per week aan yoga en drie keer per week Callanetics.

Callanetics is natuurlijk uit de oude doos. Het is de voorloper van Pilates en in de jaren 80 was het helemaal hot. Callanetics claimde dat je er tien jaar jonger uit kon zien in tien dagen. Natuurlijk was dat overdreven, maar de oefeningen hadden wel degelijk effect! Omdat ik het vroeger een tijdje iedere dag heb gedaan, ken ik alle oefeningen uit mijn hoofd. En dat betekent dat ik ze nu kan doen zonder beelden. Ik doe ze meestal in de slaapkamer en kijk dan ondertussen tv.

callanetics

Een paar dagen geleden deed ik weer mijn oefeningen en zapte langs de kanalen. Als snel bleef ik op TLC hangen; altijd goed voor wat inhoudsloze tv waar je maar met een half oog naar hoeft te kijken.

Er was een show aan de gang met allemaal jonge vrouwen. Ik begreep als snel dat de vrouwen bruidsgerelateerde opdrachten moesten uitvoeren (bv wie maakt het mooiste bruidsboeket) en dat ze daarmee uiteindelijk een bruiloft konden winnen. Maar wat ik eerst niet begreep was waarom een deel van de vrouwen in het verband zat. Zo was er een vrouw met een verband om haar hoofd gewikkeld, alsof ze kiespijn had. Een andere vrouw had verband rondom haar neus.
Toen kwam het moment dat een jonge vrouw een onderdeel van het spel won. “Pik maar een operatie van de lijst!” riep de presentatrice enthousiast. De vrouw zei blozend van opwinding dat ze voor de neusoperatie zou gaan, omdat ze niet wilde dat iedereen tijdens de bruiloft alleen maar naar haar neus zou staren. Even later kwamen de beelden waarop ze de operatiekamer in werd gereden.

Het was echt. Als ik dit vijf jaar geleden op tv had gezien, had ik gedacht dat het satire was. Maar doordat de ontwikkelingen op het gebied van reality tv de laatste tijd zo snel zijn gegaan, begreep ik dat het werkelijk was. Ergens keek ik er niet eens meer echt van op, maar tegelijkertijd was ik ook weer perplex.

Bridalplasty heet het programma. 12 vrouwen kunnen tijdens de show plastic chirurgie winnen en de bruiloft van hun dromen. Ze hebben allemaal een plastic chirurgie wishlist. Iedere week is er een winnaar en deze persoon mag een operatie van haar lijst kiezen. De uiteindelijk winnaar zal haar droombruiloft winnen en zal alle operaties op haar lijst kunnen afvinken. De aankomende echtgenoten zullen hun verbouwde echtgenotes pas weer zien op de huwelijksdag zelf.

bridalplasty

Ik vind een operatie niet niks. Iedere operatie, hoe klein ook, brengt risico mee. Ik snap dan ook niet dat er mensen zijn die daar zo gemakkelijk over doen. En wat ik nog minder begrijp is dat er echt mensen zijn die een wishlist hebben wat betreft plastic chirurgie. Heb je dan zo’n hekel aan jezelf? Of ben je dan bang dat je man je als jezelf niet goed genoeg zal vinden? Ik zou vooral ook bang zijn dat ik na de ingrepen mijn eigen gezicht niet meer in de spiegel zou herkennen. Sommige mensen die het nodige aan hun gezicht hebben later doen, zien er niet meer uit als zichzelf. Dat vind ik bijvoorbeeld van Linda de Mol. Maar toen ik laatst naar Geer en Goor keek (haha, en weer betrapt), vond ik dat Geer er ook vreemd uitzag, alsof de huid boven zijn ogen met Duct tape omhoog wordt gehouden, ofzo. Ja, de huid oogt glad, maar ik vind het geen verbetering. Geer ziet er niet meer uit als Geer. En Linda… die is haar eigen gezicht al lang geleden kwijtgeraakt.

Wie ik trouwens iets beter gelukt vind is Patricia Paay. Ja, een en al fake, ik weet het, maar ik vind haar gezicht niet raar. Eerder flink wat overgepolijst. Ook niet mijn smaak, trouwens. Nee, ik zou niet snel aan mijn gezicht laten sleutelen, want de voorbeelden die ik er van heb gezien, zijn niet om enthousiast over te worden. Als ik mag kiezen tussen een vreemd, gladgetrokken poppengezicht of een eigen gezicht met wat rimpeltjes, kies ik toch echt voor het laatste.

Vanavond weer Callanetics. Dan komt Cougar love gevolgd door Extreme Courar wifes. Mijn mond zal bij het kijken wel heel wat keren opvallen. Als ik ondertussen maar niet vergeet mijn oefeningen te doen, komt het wel goed.

zondag 6 oktober 2013

Oud maar taai

Rode katers zijn the bomb.

Tenminste, ik vind dat. En onze eigen rode kater, die is gewoon de beste.
Hij is al minstens 100 jaar oud. Of eigenlijk weten we niet meer precies hoe oud hij is. Feit is dat we hem al hadden voordat we kinderen kregen. Echt ruim daarvoor. Oudste wordt in november zeventien, dus de kat zal 19 zijn. Of 20, of misschien zelfs wel ouder.

Voor zijn leeftijd is het een baas, hoor. Hij loopt nog best soepeltjes. En ik zie hem nog iedere dag flinke sprongen naar de kast maken. De laatste keer dat hij naar de dierenarts ging voor onderzoek en er foto´s werden gemaakt, kregen we te horen dat ook zijn organen in opmerkelijk goede conditie waren.

Hij heeft zo zijn maniertjes. Zo ben ik zijn persoonlijke deurportier. Voor acht uur ´s morgens is hij meestal al een stuk of tien keer in en uit geweest. En dat zet zich gedurende dag voort. Maar ter compensatie van zijn grilligheid, zegt hij áltijd gedag wanneer hij binnenkomt. Hij is namelijk een kletskous en zal geen kans onbenut laten om eens ´miauw!´te zeggen.

Hij is een man van de klok. Of eigenlijk toch niet. Want om vijf uur krijgt hij eten, maar vanaf half vier begint hij met het toewerpen van doordringende `hetistijdvoormijndinerblikken´. Tussen ontbijt en diner door, dat uit een pateetje bestaat, eet hij seniorbrokjes. En meneer wordt ietwat onrustig wanneer het bakje met die brokjes leeg is. En zal me dan met veel gestalk en gemiauw laten weten dat het mijn taak is om dat bakje weer bij te vullen.

Nu hij ouder wordt, heeft hij het wel sneller koud, dus hij ligt graag lepeltje-lepeltje met de hond.

Jagen doet hij niet meer. Is misschien ook best lastig omdat we merken dat hij behoorlijk doof is geworden. Maar hé, een man met pensioen heeft meer vrije tijd en dus meer tijd om in de zon te liggen.

Bam bam is ALTIJD vrolijk en positief ingesteld. Persoonlijk denk ik dat dat ook het geheim van zijn ouderdom is. Hij spint de hele dag door. Is nooit jaloers, maar gewoon blij met alle aandacht die hij krijgt. Hij kruipt graag bij ons op de bank. Zodra je hem aait probeert hij je hand te likken. Hij is nog steeds dol op eten en hapjes. Net als hond L. is hij vooral erg gek op kaas!

Kortom, meneer geniet van het leven. En wij hopen nog zo lang mogelijk te genieten van hem. Ik verwacht dat hij nog wel een paar jaar ouder wordt. Een leeftijd van 25 voor hem moet haalbaar zijn. Afgelopen zomer is de oudste kat ter wereld overleden. Hij werd 27. Hm, zou onze kat dat kunnen inhalen? Jammer dat ik geen geboortepapieren heb, ofzo. Maar ik heb wel foto’s van hem toen hij nog een minikatertje was. Misschien moet ik die eens opzoeken en kijken of ik kan vinden uit jaar hij nu precies stamt.

donderdag 3 oktober 2013

Wedstrijd

Oudste gaat al enkele weken met de trein en de bus naar school. Hoewel de verbinding best goed is, wordt hij soms van school gehaald door Hubby. Hubby werkt niet al te ver van zijn school, namelijk.

Als oudste ’s morgens met de trein heen is geweest, zet Hubby hem hier in het centrum af. Oudste pakt dan zijn fiets en fietst het laatste stukje naar huis.

Niets aan de hand denk je. Maar het zijn mannen en het kan niet normaal. Er moet een wedstrijdelement in. Wie is er het eerst huis? Man met de auto, of oudste met de fiets?

Ik sta meestal te koken of ik zit wat te werken wanneer de achterdeur hier openvliegt en oudste hijgend naar binnendendert. Grote voeten, maat 47, stuiteren door de gang, de garagedeur wordt opengerukt en oudste duikelt de garage in.

Op het moment dat man zijn afstandsbediening pakt en de garagedeur opent, ziet hij oudste daar al staan: wijdbeens, armen over elkaar en een brede, triomfantelijke glimlach op zijn gezicht.

En dat iedere keer weer. Zouden ze er ooit genoeg van krijgen?

(O, en als een typische moeder roep ik natuurlijk ‘doe nou niet en ‘doe nou voorzichtig’ en ‘hou eens op met die wedstrijdjes’, maar het is maar een ritje van tien minuten en het fietspad is een aparte strook naast de weg. Dus al met al toch best veilig. En oudste is dus echt geen twaalf meer, maar al bijna zeventien, hoe graag ik de tijd ook terug zou draaien…)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...