zaterdag 30 november 2013

Om te huilen

Een vrouw huilt gemiddeld 2 tot 4 keer per maand, terwijl een man zo eens in de 2 maanden huilt, las ik ergens. Nu vind ik het onzin om je eigen gedrag in gemiddelden te vangen, maar ik moest er toch eens over nadenken. Huil ik echt 2 tot 4 keer per maand? Als ik de keren tel wanneer ik stiekem wat tranen wegknipper bij een of ander zompig tv-programma (gisteren nog toen Trijntje tijdens TVOH haar speech voor de onzekere Wudstik hield) kom ik wel op zo’n drie keer per week, haha. Maar ik vind dat niet tellen, want dat gaat niet om echt verdriet. Echt huilen, met grote halen, flinke snotneuzen en het gevoel dat ik van een berg af wil springen, komt denk ik maar een paar keer per jaar voor. De andere keren dat ik huil, gaat het om het snel wegvegen van wat tranen, mezelf (of een ander) even heel zielig vinden en daarna weer gewoon doorgaan. Het is een ontlading en vaak kán je daarna ook door. Het voelt alsof er een beetje lucht uit een veel te strak opgeblazen ballon is gelaten.

Man zie ik eigenlijk bijna nooit huilen. Een enkele keer wel eens gezien, hoor, dus een robot is hij niet, maar de boel moet er wel heel ellendig aan toe zijn wil ik tranen bij hem zien. Niet dat hij ongevoelig is, maar meer van het type: mannen huilen niet. Waarom niet? Omdat mannen niet huilen. Klaar.

huilencollage2

Vrouwen huilen al zo en zo meer dan mannen vanwege hormonen. Maar ook omdat vrouwen bepaalde situaties vaker opzoeken. Ze luisteren naar het relaas van een pas gescheiden vriendin of zitten op de bank met met de ultieme ´zielige´film.

Ik huil niet snel in het openbaar. Maar wanneer het dan toch gebeurt dan het liefst zonder snotneus en met tissues binnen handbereik. Net zoals je een ´filmkus´ hebt, heb je ook het ´filmhuilen´. Als ik het zou kunnen plannen, zou ik heel elegant huilen, met hier en daar een langzame traan en wat delicaat gesnuf. Helaas kan ik me niet herinneren dat het ooit zo is gegaan.

Eigenlijk stom om je te schamen voor tranen in het openbaar. Het kan zo lekker opluchten. En ik heb zelf altijd liever te maken met iemand die zijn of haar gevoelens uit dan met iemand die zich krampachtig verschuilt achter een masker. Huilen werkt ontwapenend. Lucht op. Is gezond. Geen enkele reden om je in te houden dus.

Voor wie even flink wil oefenen, hier wat huilmateriaal. Haal de tissues maar tevoorschijn!

(Ik weet nog dat oudste als peuter altijd tranen met tuiten huilde bij Sneeuwwitje. Marley & Me heb ik zelf nooit kunnen afkijken. Wat een ellende. Dit hele filmpje is ellende ;)

dinsdag 26 november 2013

Opruimwoede

Ik lees op dit moment Rijkdom in eenvoud van Sarah Ban Breathnach. Eigenlijk ben ik niet zo’n fan van spirituele boeken, blijkbaar ben ik daar toch wat te nuchter voor, maar dit boek vind ik absoluut de moeite waard. Het komt denk ik doordat de schrijfster geen grote boodschap wil doorgeven, maar er eerder voor zorgt dat je alledaagse dingetjes eens van een andere kant bekijkt. Ook staat haar boek vol met tips zoals leestips, filmtips, recepten en quotes van andere schrijvers. Iedere maand wordt apart behandeld, maar eigenwijs als ik ben, lees ik de stukjes lekker door elkaar. In de maand mei wordt het huishouden behandeld en ik las de volgende quote:

Een goed draaiend huishouden is een microkosmos van gezond verstand in een ronduit krankzinnige wereld. Als een huishouden geen zin heeft, is alles zinloos.

-Henrietta Ripperger-

Ik vind dit wel een mooie uitspraak, want vaak vraag ik me af wat voor zin het heeft om weer de stofzuiger te pakken, opnieuw de wc’s te poetsen of de ramen te wassen. Al zo en zo ben ik niet zo’n huishoudelijk type. Het zit niet in me, maar tegelijkertijd wil ik dolgraag een spik- en span huisje waar alles op de juiste plek ligt. Het is een stiekem ideaalbeeld dat ik heb. Helaas komt het niet vanzelf en zal ik er wel iets voor moeten doen. Tja, de ene keer lukt het beter dan de andere keer.

Stilletjes ben ik altijd een beetje jaloers op mensen die erg opruimerig zijn. Wat zou ik graag willen dat al mijn papieren netjes in mappen zaten, dat mijn koelkast netjes geordend was. Of dat ik de gangkast open kon doen zonder mezelf naar mijn hoofd te grijpen van ellende. Ik voel me gewoon veel lekkerder en vooral rustiger wanneer ik het huishouden onder controle heb. Precies wat de mevrouw van de quote zegt: een schoon, opgeruimd huis is een rustpunt in een krankzinnige wereld. Het klinkt heel jaren 50, maar tegelijkertijd is het gewoon zo waar.

Dus… deze week ben ik maar weer op zolder begonnen. Ik heb al een vuilniszak vol met allerlei troep en het einde van mijn opruimsessie is nog niet in zicht. Ik hoop vanaf de zolder naar beneden te werken. Halverwege de opruimwoede zal de kerstboom er wel inkomen, wat het er niet overzichtelijker op maakt, maar dat zal me niet tegenhouden. Wish me luck!

woensdag 13 november 2013

Na regen komt ècht zonneschijn

Normaal gesproken ben ik maar een paar dagen ziek, maar dit keer bleef het griepje lang nasudderen. Niet dat ik op bed lag, hoor. Misschien was dat leuk geweest wanneer ik een verzorgend moedertje had rondlopen die me tissues aanreikte en dropjes en hoestdrank voor me kocht. Een moedertje die af en toe een hand op mijn voorhoofd legde en op bezorgde toon vroeg of het allemaal wel ging, waarop ik dan slapjes met mijn hoofd had geschud, voor haar een teken om weer de keuken in te duiken en aan de kippensoep te beginnen. Maar ja, tegenwoordig (nou ja, alweer een tijdje) ben ik het moedertje. Bovendien was iedereen ziek en had niemand van ons tijd om op bed te liggen. Ja zeg, zo is het niet leuk meer. Dan maar gewoon met de dag meedoen en proberen nog wat te redden met neusdruppels en veel slaap.

Gelukkig komt na regen ècht zonneschijn. Het was vandaag heerlijk weer en ik voelde me voor het eerst weer helemaal fit. Ik ging er met een dolle hond L., die de zon blijkbaar ook had gemist, op uit. Na al die donkere regenachtige dagen was het echt mooi buiten. Dat licht met die lange schaduwen! Zie je wel, november kan best mooi zijn. En nu moet het zo blijven, hè? Regen hebben we de afgelopen tijd wel genoeg gezien, dacht ik zo.

maandag 11 november 2013

De magie van de liefde

Toen ik op de basisschool zat, logeerde ik heel regelmatig bij mijn opa en oma, de ouders van mijn moeder. Er was nog een andere opa en oma, maar daar had ik niet zo’n goed contact mee. Die andere opa en oma waren de ouders van mijn stiefvader en dus eigenlijk mijn stiefopa en stiefoma.

De aanduiding ‘stief’, daar heb ik niet zoveel mee, maar wat die opa en oma betrof, dekte het woord de lading perfect. Ze waren koud, strengchristelijk, afstandelijk en voor mij eigenlijk best angstaanjagend. Die ene keer dat ik bij ze logeerde, was niet bepaald een succes.

Het was zaterdagavond en we keken een goochelshow. Een man deed een ingewikkelde truc met een hoed en allerlei voorwerpen. Het zag er interessant uit, maar zelfs als tienjarige begreep ik dat het niets met magie te maken had, eerder met slim bedachte trucjes en veel oefenen. Toen ik daar even over na had gedacht, zei ik: “Dat kan ik ook. Als ik weet hoe het moet.”

Stiefoma en -opa wisselden een blik dat zei: ‘Heb je dat kind ook weer.’ Opa zei: "Als je zo goed weet hoe het moet, doe het dan even voor.”
”Neehee,” antwoordde ik geduldig. “Ik zei dat ik het zou kunnen als ik zou weten hoe het moet. Maar ik weet het niet.”
“Maar dóe het dan!” riep stiefoma bozig. “Doe het dan maar gelijk!”

Ik hield maar wijselijk mijn mond. Mijn andere oma had me onmiddellijk begrepen, maar deze twee hadden net zo goed van een andere planeet kunnen komen.

Er kwam een volgende truc. Een truc met kranten die omgetoverd werden tot bomen. Mijn wangen begonnen te gloeien van opwinding, want die truc kon ik echt! “Dit kan ik ook!” zei ik blij.

Stiefoma en -opa hieven hun ogen ten hemel. “Doe het dan, als je het zo goed weet.” Vastberaden werd er een krant en een schaar tevoorschijn gehaald en grimmig werd me dit overhandigd. En zo kwam het dat ik even later op mijn knieën op het ruwe tapijt zat. Een paar kranten voor me uitgespreid en de schaar in de aanslag. Twee paar priemende ogen op me gericht en beginnende zweetdruppeltjes op mijn voorhoofd.

Natuurlijk lukte het me. Het was een aloud trucje wat ik deed.

Maar denk maar niet dat ik een glimlachje aan mijn strenge grootouders wist te ontlokken.  En denk maar niet dat ik er een voldaan gevoel aan over hield. Mijn stiefgrootouders geloofden al zo en zo niet in me, of ik het nou goed of fout deed. En dat terwijl mijn andere grootouders nog zouden applaudisseren wanneer ik twee aardappels met satéprikkers aan elkaar zou bevestigen en dit als groot kunstwerk zou presenteren.

Als tienjarig meisje voelde ik dit verschil haarfijn aan. Alles wat ik die avond nodig had was iemand die in me geloofde en iemand die onvoorwaardelijk van me hield. Want dat heerlijke gevoel, daar kan geen magie tegenop.

zaterdag 9 november 2013

Achter de wolken, enz…

Tja, het is weer de tijd van het jaar. Ik meen iets van een herfstdepressie te voelen aankomen. Donkere ochtenden, donkere avonden en eh, ook donkere middagen. De fiets van oudste gestolen. De kat die alles onderkotst. Hubby, ik en jongste die grieperig rondlopen. Oudste, die normaal gesproken de weerstand van Superman heeft, kampt met een koortslip. Alles is zeurderig en somber. Het regent élke dag. Ik heb het koud, maar weet niet zeker of dit door de temperaturen komt, of dat ik koortsachtig ben. De zebravinkjes, die elkaar iedere dag met veel gesnater de tent uitvechten en die ik eigenlijk kwijt wilde, krijgen in oktober gewoon baby´s. En tot overmaat van ramp kotst de hond de boel ook onder.

Voordeel van een week wat ziekig zijn is dat ik het boek Het puttertje van Donna Tart uit heb gelezen. Ik zal er geen uitgebreide recensie over schrijven maar o, wat een heerlijk boek is dit! Ik ben een grote fan van Donna Tart (zover dat kan met haar, in het totaal, drie boeken). Ze schrijft heel, heel gedetailleerd en dat is een schrijfwijze dat me vaak aanspreekt. En dit boek is tot nu toe mijn favoriet. Vijf sterren!

De appeltjes aan de boom in onze tuin beginnen al te vallen. Als ik er nog iets van wilde maken moest ik opschieten. Mijn hoofd stond er niet naar, maar ik heb zojuist snel iets voor op de voordeur in elkaar geflanst.

En nu hopen dat het griepje straks wijkt, dat de donkere, korte dagen gaan wennen en mijn humeur weer wat beter wordt. Om de boel een handje te helpen, ben ik weer iedere dag aan de yoga. Veel yogaroutines kan ik niet verdragen. Ik kan maar niet begrijpen wat er nou zo geweldig aan de ‘downward facing dog’ is. En minutenlang (in mijn geval al wankelend) in een vreemde pose blijven staan, is ook niet aan mij besteed. Maar ik ben gek op Kundalini yoga van Ana Brett, een soort yoga waarbij je veel meer in beweging bent en die me lang niet zo verveelt. Met name deze dvd doet wonderen voor me. Een heel enkel keertje pak ik via YouTube iets van Tara Stiles.

Wanneer dat niet helpt kan ik altijd nog naar the nicest place on the internet gaan (als ik hier naar kijk, krijg ik zin om de persoon die toevallig iets te dicht in mijn buurt staat, in de houdgreep te nemen en dood te knuffelen). Of misschien is het een idee om even in deze huiskamer te gaan zitten.

En voel ik me dan nog steeds shit, dan moeten ik misschien voor de stevige aanpak gaan en naar de strenge woorden van Rocky luisteren.

Zo, dat zijn genoeg kunstgrepen op een rij, dacht ik zo. Ik verwacht snel weer een stralend humeur te hebben. Gisteren heb ik de zon al even gezien. Misschien gaat hij deze maand nog veel vaker schijnen!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...